 |
Księgarnia | Kredyty mieszkaniowe | Projekty domów |
Home
O wspólnej polityce handlowej (zasady, kompetencje, preferencje)Wspólna polityka handlowa, realizowana od 1970 r. obejmuje zespół działań, których celem jest oddziaływanie na rozmiary, kierunki oraz strukturę obrotów handlowych z zagranicą .W sposób zasadniczy wpływa na kształt stosunków zewnętrznych UE. Często wraz z umowami handlowymi podpisywane są porozumienia, wykraczające poza wymianę handlowa (takie umowy nazywamy mieszanymi np. umowy stowarzyszeniowe). Wyłączność kompetencji WE Przekazanie narodowych kompetencji w dziedzinie polityki handlowej na szczebel wspólnotowy sprawia, że poszczególne państwa członkowskie nie mogą m. in. zawierać umów handlowych z partnerami lub różnicować zakresu protekcji. Równoległe, jednostronne działanie ze strony pojedynczego kraju, w kwestii zewnętrznej polityki handlowej, jest niedopuszczalne. Gdyby nie było takiego rozwiązania, importerzy mogliby wykorzystywać bardziej otwarte państwa Wspólnoty do penetracji bardziej chronionych rynków (w UE obowiązuje unia celna). Również Polska jako członek UE, przyjęła wspólnotową taryfę celna, i stała się stroną wspólnotowych umów handlowych z krajami trzecimi (Polska jednocześnie wypowiedziała własne umowy wiązce ja z tymi krajami). Wspólna polityka handlowa jest realizowana przez Komisje Europejską, która działa z upoważnienia Rady Europejskiej. Główne zasady wspólnej polityki handlowej Główne zasady wspólnej polityki handlowej, sprecyzowane w końcu lat 50. do dziś nie uległy zasadniczym zmianom. Obecnie są regulowane w art. 131 -134 (Tytuł IX - wspólna polityka handlowa) oraz art. 300 (Część Szósta – Przepisy ogólne i końcowe) Traktatu ustanawiającego Wspólnoty Europejskie. Traktat nicejski rozszerza art. 133 TWE i uściśla ze powinien on mieć również zastosowanie w umowach o handlu usługami oraz handlowych aspektów własności intelektualnej. Wspólna polityka handlowa opiera się na jednolitych zasadach, przede wszystkim w zakresie:
Preferencje w handlu - "piramida preferencji" Wspólnota Europejska zawiera dwa rodzaje preferencyjnych umów handlowych: pierwsze z nich przewidują wzajemne udzielanie przez partnerów pewnych ulg w postaci redukcji stawek celnych i/lub zmniejszenia innych barier handlowych; drugi typ to preferencje udzielane partnerom handlowym w sposób jednostronny. Od początku swego funkcjonowania Wspólnota Europejska zawarła wiele umów preferencyjnych z partnerami handlowymi. Umowy te mają różny zakres preferencji co umożliwia przestawienie ich w postaci piramidy. Biorąc za podstawę klasyfikacji kryterium malejących preferencji handlowych (przede wszystkim celnych), można wyróżnić porozumienia lub jednostronne decyzje Wspólnot Europejskich, które tworzą:
Wspólna polityka handlowa wiąże się w pewnym zakresie z WPZiB. Chodzi zwłaszcza o problem sankcji gospodarczych oraz kontrole eksportu towarów i technologii tzw. podwójnego zastosowania (wykorzystywane do celów cywilnych i wojskowych).
|
| |||||||||
