Modele sektora bankowego (anglosaski, niemiecko - japoński)

Funkcjonują dwa modele sektora finansowego:

• MODEL ANGLOSASKI (bankowości wyspecjalizowanej)

  Opiera się na rynkach finansowych stąd nie ma tu uzależnienia podmiotów od banków komercyjnych. Dopływ kapitału następuje poprzez emisję papierów wartościowych i giełdę. Istotną rolę odgrywają tu różnego typu fundusze i banki inwestycyjne.

• MODEL NIEMIECKO – JAPOŃSKIM (bankowości uniwersalnej)

  Zakłada, że dominującą rolę w sektorze finansowym pełni system bankowy, a szczególnie banki uniwersalne. Równocześnie rozpowszechniają się powiązania między bankami a korporacjami przemysłowymi.

Banki inwestycyjne zajmują się wszystkim, poza działalnością depozytowo-kredytową , głównie usługami dotyczącymi papierów wartościowych, bezpośrednim transferem oszczędności na rynek pieniężny i kapitałowy.

Bank uniwersalny dokonuje wszystkich czynności bankowych stąd łączy transakcje depozytowe i kredytowe z transakcjami w zakresie papierów wartościowych i czynnościami emisyjnymi, nie ma żadnych ograniczeń w jego działalności .

(+) Zalety systemu anglosaskiego:

• Nadanie kluczowej roli rynkom akcji i obligacji spółek
• Sprzyjanie działaniu inwestorów instytucjonalnych
• Pobudzanie innowacji finansowych

(-)Wady systemu anglosaskiego:

• Oparcie się na anonimowym rynku papierów wartościowych
• Nastawienie się na częste zmiany partnerów /właścicieli/ i skutki tego
• Duża formalizacja transakcji

(+)Zalety systemu niemiecko – japońskiego:

• Finansowanie podmiotów w oparciu o umowy kredytowe
• Krzyżowanie udziałów kapitałowych
• Stymulowanie powstawania silnych banków uniwersalnych

(-)Wady systemu niemiecko – japońskiego:

• Niedostateczne rozszerzenie wachlarza instrumentów finansowych
• Opóźnienia we wprowadzaniu innowacji
• Mniejsza odporność na konkurencję instytucji parabankowych (przykład Kasy Grobelnego)