Konsorcjum bankowe

Powiązanie banków nie tworzących nowych struktur organizacyjnych – konsorcjum bankowe.

Powody tworzenia:

• brak możliwości banku do samodzielnego finansowania dużego przedsięwzięcia,
• chęć uniknięcia nadmiernego obciążenia majątku banku,
• możliwość rozłożenia ryzyka kredytowego w odniesieniu do małych banków,
• chęć do zbiorowej obrony przed dominacją, presją dużych banków,
• chęć odchodzenia od konkurencji na rzecz innego rozwiązania, czyli współpracy z innymi dużymi bankami.

Zawiązanie konsorcjum bankowego znajduje podstawę prawną w „Prawie Bankowym” (określone jako konsorcjum kredytowe). Ustawa nie ogranicza banków, które mogą tworzyć konsorcja bankowe. Ustawa daje też możliwość do samodzielnego ustalania warunków udzielania kredytów, ich zabezpieczenia i nie wskazuje banku dominującego, składającego oświadczenia woli w imieniu całego konsorcjum.

Banki zawierające konsorcjum ponoszą w pełni odpowiedzialność kredytową.

To ryzyko będzie określone proporcjonalnie do wniesionych środków finansowych i oznaczone w umowie konsorcjalnej.

Umowy konsorcjalne nie podlegają badaniu przez Komisję Nadzoru Bankowego.

„Prawo Bankowe” również nie określa czy konsolidacja ma być powoływana do jednej umowy czy też do większej ilości umów.

Prawo Dewizowe

Nowe prawo dewizowe obowiązuje od 12. 01. 1999 r. Ustawa z dnia 18. 12 . 1998 r. Prawo Dewizowe Dz. U. nr 1 z 1998 r. Wszystkie przepisy ustawy obowiązują od 12 stycznia 1999 r. oprócz art. 30, który wprowadził zmianę nazwy waluty z ECU na EURO, obowiązuje od 01 stycznia 1999 r.

Nowe prawo dewizowe wprowadziło wiele rozwiązań, które zmieniły dotychczasowe prawo dewizowe (z 94’).

Zmiany dotyczą:

• likwidacji zakazu używania złotego w transakcjach zawieranych z podmiotami zagranicznymi, czyli można płacić złotym za zobowiązania z zagranicy i przyjmować go z zagranicy jako zapłata,
• znacznego rozszerzenia pojęcia obrotu dewizowego pomiędzy rezydentami a nierezydentami, jak również w odniesieniu do transportu krajowych środków płatniczych,
• rezygnacji z dewizowych zezwoleń ogólnych na rzecz zezwoleń indywidualnych (każde zezwolenie indywidualnie),
• wprowadzenia rozszerzonego pojęcia rezydenta i nierezydenta, które zastąpiły osobę krajową i zagraniczną (89’).

Na mocy przepisów tej ustawy utworzono „obrót dewizowy”, przez który rozumiemy wszelkie płatności i zobowiązania za granicą oraz między rezydentami i nierezydentami na gruncie stosunków cywilno – prawnych.

Ustawa wprowadziła również precyzyjny podział obrotu dewizowego za granicą na obrót bieżący i kapitałowy.

Obrót dewizowy dokonywany jest głównie przez czynności prawne. W rozumieniu cywilistycznym obrotem jest każda czynność prawna, która wywiera skutek prawny w powstaniu zmiany lub ustania zobowiązań dewizowych.

Obrotem dewizowym jest też każda czynność, która przenosi między rezydentem a nierezydentem własność wartości dewizowych lub ma ją przenieść dopiero w przyszłości.

Obrotem dewizowym wobec tego będzie kupno lub sprzedaż zobowiązująca od zapłaty ceny w wartościach dewizowych jak również umowa o pracę, dzieło, świadczenie usług, jak również umowa pożyczki, zastawu, zamiany czy zwolnienia z długu, których przedmiotem są wartości dewizowe, jak również przelew wierzytelności, który będzie określony w wartościach dewizowych oraz przejęcie długu, którego wartość będzie określona w wartościach dewizowych, jak również wszelkie inne umowy, które powodują płatność w wartościach dewizowych.

Rezydent – osoba fizyczna mająca miejsce zamieszkania w kraju oraz osoba prawna mająca siedzibę w kraju a także inny podmiot mający siedzibę w kraju posiadający zdolność zaciągania zobowiązań we własnym imieniu, jak również Urzędy Konsularne i wszystkie inne przedstawicielstwa, które korzystają z immunitetów.

Nierezydent - osoba fizyczna nie mająca miejsca zamieszkania w kraju oraz osoba prawna nie mająca siedziby w kraju a także inny podmiot nie mający siedziby w kraju posiadający zdolność zaciągania zobowiązań we własnym imieniu oraz osoby nie mające miejsca zamieszkania w kraju prowadząca działalność za granicą poprzez swoje przedstawicielstwa czy oddziały.